ترکیب کارتابل‌ها

هر کارتابل از کدام نوع است.

وضعیت هر کارتابل

همان چیزی که نمودارها نشان می‌دهند، عدد به عدد.

ساختن کارتابل تازه

نامِ شخص، آدرسی که کارتابلش روی آن باز می‌شود، و نام کاربری‌ای که با آن از صفحهٔ ورود وارد می‌شود. رمزِ ورود همین‌جا یک‌بار نشان داده می‌شود و بعد دیگر هیچ‌جا نیست — همان لحظه جایی یادداشتش کنید.

سفارش‌های کارتابل

هر سفارشی که از صفحهٔ اصلی ثبت شود این‌جاست. فیشِ خریدار در سربرگ «پیام‌ها» می‌آید — با همان شمارهٔ فاکتور.

پیام‌های پشتیبانی

هر پیامی که به ربات‌ها یا فرمِ سایت برسد این‌جاست. جواب از همین‌جا هم می‌رود، هم می‌توانید در خودِ ربات روی پیام ریپلای کنید.

خبرهای کارتابل

هر بخش یا کارِ تازه‌ای که روی کارتابل‌ها می‌آید، اول این‌جا به‌شکلِ پیش‌نویس می‌نشیند. متنش را هرطور خواستید عوض کنید؛ تا «ارسال به همه» را نزنید هیچ کاربری نمی‌بیندش. بعد از ارسال، خبر در زنگولهٔ همهٔ کارتابل‌ها و یک پنجرهٔ «تازه چه خبر؟» دیده می‌شود.

سازمان

شرکت و بخش‌هایش را این‌جا تعریف کنید و آدم‌ها را داخلشان بگذارید. بعد بخش‌های مشترک به‌جای فهرستِ اسم، به یک گروه وصل می‌شوند: هر کس را به «مالی» اضافه کنید همان لحظه همهٔ جدول‌های مالی را می‌گیرد، و هر کس را بردارید دستش از همه‌شان کوتاه می‌شود.

عضوِ «احیا» جدول‌های «مالی» را نمی‌بیند مگر عضوِ مالی هم باشد. عمدی است: با ارث‌بریِ خودکار، بعدِ سه لایه دیگر معلوم نیست چه کسی چه چیزی را می‌بیند.

بخش‌های مشترک

یک جدول که چند کارتابل با هم دارند و هرکدام می‌توانند عوضش کنند — مثلاً فهرستِ شرکت‌ها که هم سیامک و هم علی رویش کار می‌کنند. هر تغییری که یکی بدهد، چند ثانیه بعد برای بقیه هم دیده می‌شود.

«دیتای شخصی» این‌جا نیست و نمی‌تواند باشد: محتوایش با کلیدِ خودِ کاربر در مرورگر رمز می‌شود و سرور اصلاً نمی‌بیندش. مشترک کردنش یعنی پخش کردنِ آن کلید بین چند نفر.

گفت‌وگوها

مثل بخشِ مشترک ساخته می‌شود — یا به یک گروهِ سازمانی وصل، یا با فهرستِ دستیِ کارتابل‌ها — ولی محتوایش جدول نیست، پیام است. اعضای همان گروه داخلِ کارتابلِ خودشان با هم حرف می‌زنند؛ هیچ‌چیز بیرون نمی‌رود و به تلگرام و بله هم نمی‌رسد.

صدای خبرِ پیام عمداً با صدای خبرِ کارها فرق دارد، تا بی‌نگاه کردن معلوم باشد کدام آمده. پیام‌ها می‌مانند و فقط نویسندهٔ هر پیام می‌تواند مالِ خودش را بردارد — نه مدیر، نه ادمین: گفت‌وگویی که نوشته‌اش دستِ دیگری باشد، کسی در آن حرف نمی‌زند.

اشتراکِ بخشِ یک کارتابل با یک گروه

بالا جدولی است که همین‌جا از صفر ساخته می‌شود و صاحبی ندارد. این‌جا بخشِ خودِ کارتابلِ یک نفر با یک گروه به اشتراک می‌رود — مثلاً «سرورها و بکاپ»ِ سیامک با «احیا › فنی». داده رونوشت نمی‌شود: هر تغییری که عضوِ گروه بدهد، در کارتابلِ صاحبِ بخش هم همان است.

اجازهٔ تغییر فقط از همین‌جا داده می‌شود؛ کاربر نمی‌تواند بخشی را خودش بدهد یا پس بگیرد.

راه‌های تماس

همین‌ها روی صفحهٔ اصلیِ سایت می‌نشینند. هرکدام را خالی بگذارید، از صفحه هم برداشته می‌شود.

پرداخت

شمارهٔ کارتی که برای خریدِ کارتابل اعلام می‌شود.

پلن‌ها و قیمت

تا شش پلن. «مدت» همان تعداد روزی است که کارتابل باز می‌ماند — صفر یعنی بی‌مهلت. پلنی که نامش خالی باشد ذخیره نمی‌شود.

دکمهٔ دوم دو پلنِ «شخصی» و «سازمانی» را با قیمت‌های توافق‌شده در فرم می‌گذارد — جای پلن‌های فعلی. تا «ذخیرهٔ تنظیمات» را نزنید چیزی روی سایت عوض نمی‌شود.

قیمتِ آپشن‌ها

هر بخشی که در قیمتِ پایه نیست، این‌قدر حساب می‌شود. خریدار همین عددها را در صفحهٔ خرید می‌بیند و فاکتورش هم با همین‌ها بسته می‌شود.

اگر بخشی قیمتِ جدا دارد، این‌جا بنویسید. خالی یعنی همان قیمتِ پیش‌فرضِ بالا. بخش‌هایی که «در قیمت» هستند رایگان‌اند و عددی نمی‌گیرند.

کدهای تخفیف

کد روی مبلغِ سفارش اعمال می‌شود. «درصد» از کلِ مبلغ کم می‌کند و «مبلغ» عددِ ثابت. سقفِ استفاده و مهلت اختیاری‌اند — خالی یعنی بی‌حد.

ربات‌ها

پشتیبان‌ها و پیام‌ها به هر دو ربات می‌روند. توکن یک‌طرفه ذخیره می‌شود: بعد از ذخیره دیگر نشان داده نمی‌شود و فقط چهار رقمِ آخرش را می‌بینید. برای برداشتنِ یک توکن، به‌جایش یک خط تیره - بنویسید.

ورود دومرحله‌ای

تا امروز ورود به این پنل فقط رمز بود — هرکس رمز را می‌دانست، همه‌چیز را داشت. با روشن کردنِ این، بعد از رمز یک کدِ شش‌رقمی به همان گفتگوی تلگرامی می‌رود که پشتیبان‌ها می‌روند؛ بی آن کد، ورود انجام نمی‌شود.

اگر روزی ربات از کار افتاد و کد نرسید، از روی خودِ سرور خاموشش کنید: node server/index.js --admin-2fa off

نام کاربری ادمین

با همین نام از صفحهٔ ورودِ مشترک (/login) وارد این پنل می‌شوید — همان صفحه‌ای که کاربرها هم از آن وارد کارتابلِ خودشان می‌شوند.

رمز ادمین

با عوض شدنش همهٔ نشست‌های باز — روی هر دستگاهی — بسته می‌شوند.

کلید اضطراری دیتای شخصی

دیتای شخصیِ هر کاربر با رمزِ خودش قفل است و سرور کلیدش را ندارد. این کلید همان تورِ اضطراری است: مرورگرِ کاربر رمزش را با «کلید عمومی» می‌پیچد، و باز کردنش رمزِ ادمینِ خودتان را می‌خواهد — همان رمزی که با آن وارد این پنل شدید. رمز فقط در همین مرورگر تایپ می‌شود و برای باز کردنِ کلید هیچ‌وقت به سرور نمی‌رسد.

کلید با رمز ادمین باز نمی‌شود؟

کلیدهایی که پیش از یکی‌شدنِ رمزها ساخته شده‌اند با «عبارت عبور ادمین»ِ جداگانهٔ قدیمی قفل‌اند، نه با رمزِ ورود. همان عبارت را همین یک‌بار این‌جا بزنید تا کلید به رمزِ ادمین منتقل شود. جفت‌کلید عوض نمی‌شود، پس رمزهای شخصیِ کاربرهای فعلی از دست نمی‌رود — برعکسِ «ساختن کلید تازه».

سیاههٔ کارها

صد کارِ آخر.